۲سال پیش مامیم از قاضی انطب -تو کشور ترکیس-
ی رو تختی خرید مث پوست گاو میمونه مدلش..
من تبریک میگم به ایرانیان جدیدالدول ابتکار...
امسال پالتوشو دارم تنه همه بچه های ۱۰- سال میبینم...

اینه همه بهم اصرار کردی...
فهمیدی دردمو؟
عمرن...

سخت بود یه بار برعکسش رو بگی؟

هنوز صورتم میسوزه...
وقتی رفتم پارک یه بابا رو دیدم که برا اینکه ترس بچش بریزه با ۲متر لنگش رفت بالا سرسره بیشتر صورتم سوخت...
کلمش عجیبه و شبیه همه بابا
اما این با/با
با این با/با
هزاران با فاصلس

حرف عوض باشه/حالم عوض میشه

نه بابا اینجوری که میگی نیست...
فقط
پاک نیستیم...
اصلن زندگی نکردیم که از مُردن بترسیم

من خوبم خوب تر از همیشه
فقط
خسته شدم اینقد خسته بودنت رو به رخم کشیدی...
و باز فقط ۲ دقیقه وقت....
برای منم بزار...
وقتی بهت ۲۰مین سال خریتت رو تبریک گفتم به من نخند...
این لبخند خریتته؟

باز من اومدم..
اما اینبار پخته تر از گذشته...
خیلی چیزا رو جدید یاد گرفتم....
خ
ی
ل
ی

اینبار ریختم...
یکباره...
بیا و بچین تمام صغری کبری های عالم را
فقط
بشین و ببین کدام
من
میشود...!

یه روز
میای
 کنارم
که
خیلی
وقته
رفتـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم....!

بعضی حرفا...
آتیش به استخونم میزنه..

میدانی...
دنیا میتواند زیباتر هم شود
فقط
اگر
تو
حرف بزنی...
حتی یه جمله....

یه لحظه همه دنیا بوی خون میگیره....

تمام دنیا...
و
احساساتش...
جمع میشوند در چشمان نه چندان زیبایم که
جز
احساس
چیزی ندارند و تمام...

دوستم داشته باش....
                        من به آن میارزم که به من تکیه کنی...
گل اطمینان را تو به من هدیه کنی...
دوستم داشته باش.....

این ۲ تا اتفاق رو خط زندگی ساده رخ یده...
۱.برای چیزی که که دوسش داری نجنگی از دستش میدی...
۲.از خطری بترسی سرت میاد...

منی نیست...

میخواهم از بودنم رنگی بسازم
.
.
.
.
رنگ بودن مهیاس....
نقاش زندگی ام کجاس؟

مث بزی شدم که سشوار کشیده...

اتفاقای ناگهانی
هیو بد جور تا مغر استخونت رسوخ میکننو سلولات رو تکون میدن...
حتی برا کسایی که از خودشون مطمئنن
برا منم همش یهو بود...
تو برانامه ۴۰سال آیندم هم ردی از اینا توش نبود...
اما
حالا
شد
و
هست
...

اتفاقی که از منجر شدنش بترسی...
زود باهاش مواجه میشی
خیلی زود...
انگار قراره همه چی برعکسش باشه..

بی انکه زمان مهیا شود آمدی...
بی حرفی در چنگال قلبت اسیر شدم...
بی انکه بخوانیم اجابتت کردم...

بزرگ بودن...
در حرکت بودن سنگین است...سخت است...
کاش کوچک بودیم و ساکن...

سریع و پشت هم لبانت را میگیریم...
اما
چونه است؟
تازگیها لبانت باریکو تند شده است...

من باشم و تو...
و
یک سکوتــــــــــــــــ
و
دیگر هیچ...

اینبار من نه
اما قبل از همه چیز کلاغ قصه گوی ما به مقصد رسیده و سر بر زیر بال آرامه آرام خواب میبیند

دوس دارم کلیشه ایی باشم...

زمان میگذرد...
و همچنان من ؛ از من بی خبرم....

میدانی رفیق...
مهمان دستانت مدتهاست هم نشین قلبم شده
دیگر به مالکیت رسیده...

درست زمانی که حرف ها به ارزش تبدیل شده اند
اگر خلافش با نیش بیان شود...
تا عمق جان فرو میروند
به صورتٍ مُشدّد....

نیش ترها این روزها عجیب کاری شده...
درست در یک چشم به هم زدن است...
دیواره قلبم فرو میریزد...
چشمانم سنگین میشوند..
و
در سکوت کم کم رنگ میبازد